In een van de laatste jaren op de middelbare school hadden we een aantal lessen over de Tweede Wereldoorlog, Hitler, en propaganda. Onze docent geschiedenis / maatschappijleer, meneer Jansen, vroeg ons ter afsluiting: ‘Wie van jullie denkt dat hij of zij in een vergelijkbare situatie in Het Verzet zou gaan?’ Ik geloof dat ik de enige was die geen hand op stak. Gevraagd naar uitleg zei ik dat ik niet zeker wist of ik het wel zou durven, maar vooral, of ik de ernst van de situatie wel in zou zien. Ten tijde van Hitler waren er tenslotte ook miljoenen mensen die ervan overtuigd waren dat die verhalen niet echt waar konden zijn – zoiets ergs kan toch niemand doen?
Ik zei ook dat ik hoopte dat ik het zou herkennen, als iemand met zulke ideeën aan de macht probeerde te komen; dat we het niet beetje bij beetje zouden laten gebeuren om opeens na een kleine noodgreep met een voldongen feit gespresenteerd te worden (een voldongen feit met een heel groot aantal aanhangers, welteverstaan).
Eergisteren hadden we een discussie in mijn klas voor docenten maatschappijleer in opleiding. Het liep van ‘wie stemt er eigenlijk op de PVV?’ tot ‘Wilders is net Hitler, die hadden ze toch ook eerder kunnen stoppen!’. We vroegen ons gezamelijk af of het ondemocratisch is om een cordon sanitaire te vormen, of dat het slim zou zijn hem zijn gang te laten gaan zodat hij ‘vanzelf wel op zijn bek zal gaan’. Maar wat nou als dat niet gebeurt? En is dat niet een té groot risico in een economisch wankele tijd als deze? Moeten we deze man koste wat het kost tegengaan of is dat juist in strijd met de democratische principes die wij allen onderschrijven? Moeten we als docenten maatschappijleer werkelijk ieders mening respecteren, ook als leerlingen in navolging van Wilders de meest racistische en anti-democratische taal uitslaan?
Na de uitslag van de Gemeenteraadsverkiezingen gisteravond (PVV de grootste in Almere en de één na grootste in Den Haag) hoop ik dat we tot inkeer komen voordat de Kamerverkiezingen plaatsvinden. Een man/partij die stadscommandos wil invoeren om ‘ongewenste personen’ hardhandig van de straat te vegen, en die wil voorschrijven wat vrouwen wel en niet mogen dragen, die wil ik niet aan de macht hebben in dit land. Als iemand bereid is de ene bevolkingsgroep andere wetten voor te schrijven dan de andere, dan is het voor mij slechts een kwestie van tijd tot ‘mijn’ bevolkingsgroep aan de beurt is. Het doet me ook net iets teveel aan andere donkere periodes in de geschiedenis denken.
Ik weet niet zeker of Wilders zo erg is als Hitler, maar ik weet nu wel zeker wat ik op de middelbare school niet wist: Meneer Jansen, ik ga in Het Verzet. En ik hoop dat alle klasgenoten die toen hun hand opstaken dat ook doen.
Today is municipal elections-day here in the Netherlands. Happy voting everyone! And don’t forget that ‘whatever is true, the opposite may also be true.’ Then vote with your heart, not with your fear.
(Background: I’m currently in training to become a Social Science teacher, and am therefore doing an internship at a high school in a city close to Amsterdam. The teacher I am interning with is currently working on Human Rights and the United Nations.)
The teacher has just spent two hours explaining and discussing the genocide that took place in Rwanda in the mid-90s. The class of 15-year olds is all out of concentration. In anticipation of this, the teacher has brought the film Hotel Rwanda, for a bit of on-topic ‘relaxation.’
After several horrifying scenes of death, murder and a narrow escape for the protagonist and the many, many people he is trying to save, the hero of the story has a moment of quiet alone with his wife. They are on the bed together, talking, and holding each other.
The class has been watching in silence so far. Then one boy says:
“You should never have sex at a moment like that! You just KNOW something bad will happen right then and you will be standing there with your pants down.”
It’s when you run into 11 people you know in the first 6 hours after leaving the house. It’s when you wake up from the sound of construction works and the smell of foul. It’s when you can have a cup of tea in a hidden place on the seaside. It’s when you walk past a bar called ‘Starbuzz’ that has all its TVs tuned to the ‘Fashion TV Arabia’ channel, including the one underneath the floor in the entrance.
It’s when you can’t think of anything else to do except go for lunch, go for coffee, go for dinner, and go for a drink – and you don’t even mind. It’s when you agree to meet people and they don’t show up, but it doesn’t matter because others do. It’s when you see an ad for ‘Philippina woman wanted to help 55 year old man in small house’ right above a poster for the weekly Filipina Disco; Sunday from noon to 7pm.
Beirut, it’s good to be back (even if it’s only for a short while).
P.S. I have some trouble uploading pictures to my blog, but if you click on the light-blue parts of the sentences you will see examples of what I am talking about.
Some habits are hard to acquire. Others are not. For example, it didn’t take me long to pick up the Lebanese habit of asking ‘do you want/need anything?’ upon leaving. Whether it’s leaving a room going to the kitchen, leaving the house to go shopping, or even getting off the bus to go to work (I’m not kidding, I once heard a guy ask the bus-driver if he needed anything – how he would get the wanted item to the bus-driver once he would drive off, I don’t know); you ask the question every single time.
Usually, the question is answered with ‘your health’ – as in, you don’t need to bring me anything other than your safe return. Hardly ever is it met with an actual request to bring anything. If somebody does ask for something specific, it’s most likely because your destination is spoken of earlier and they know you’re going to that exact store that carries the item they need.
The problem started when I came back to the Netherlands and forgot that this is not standard practice. Every time I left the office, I would ask my colleagues ‘do you need anything?’ First they didn’t know what I meant. ‘Do I need anything? Like, what kind of thing?’ I would try to save face by making up a story about going to the supermarket rather than to the soup-place around the corner for lunch, to increase the chances of them thinking the question was a genuine one, rather than a strange routine I had picked up abroad. When they started ordering their groceries from me, however, it was time to lose the habit.
I still ask it though, but only on one occasion: just before packing my bags to go to Lebanon. The perpetual request?
